Ο Πέτρος Γαλιατσάτος στο Manslife.gr: Το πρώτο του βιβλίο, τα λάθη του παρελθόντος και η Ελλάδα της Κρίσης

Ο Πέτρος Γαλιατσάτος στο Manslife.gr: Το πρώτο του βιβλίο, τα λάθη του παρελθόντος και η Ελλάδα της Κρίσης - Κεντρική Εικόνα

Μπορεί το βιβλίο "Άσπρα Γάντια" να είναι η πρώτη του συγγραφική απόπειρα, όμως όπως όλα δείχνουν ο Πέτρος Γαλιατσάτος ήρθε για να μείνει στα ελληνικά γράμματα. Πλοκή, έντονη δράση, αναπάντεχα γεγονότα σε ένα διήγημα που είναι το πρώτο μιας λαμπρής πορείας!

Ο Πέτρος Γαλιατσάτος μιλάει αποκλειστικά στο Manslife.gr για αυτή του την πρώτη γνωριμία με την συγγραφή και μας συστήνεται!

Συνέντευξη: Γιώργος Κλάδης

1. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Σπουδές Τουριστικών, πολλά χρόνια επαγγελματίας, εμπειρία σε ξενοδοχεία και τουριστικούς οργανισμούς. Η λογοτεχνία και η συγγραφή πώς μπήκε στη ζωή σας;

Η λογοτεχνία μου άρεσε πάντοτε πολύ και διάβαζα γενικά βιβλία. Η συγγραφή όμως μπήκε αναπάντεχα στη ζωή μου. Αλλά, πριν από αυτό όμως, το 2008, πέρασα μία προσωπική κρίση. Ήταν μία περίοδος, κατά την οποία είχα χάσει το δρόμο μου αλλά και το νόημα που ήθελα να δώσω στη ζωή μου. Έτσι έφτασα σε ένα σημείο καμπής και έπρεπε να αποφασίσω τι τελικά ήθελα να κάνω. Εκείνη την στιγμή είχα δύο επιλογές, ή να πιστέψω ότι δεν μπορώ να απεγκλωβιστώ και να τα παρατήσω όλα και να συνεχίσω να οδεύω προς την καταστροφή, ή να δω την όλη κατάσταση ως μία ευκαιρία και να την αρπάξω. Τελικά επέλεξα τη δεύτερη επιλογή και πήρα μία μεγάλη απόφαση.

Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα να αλλάξω. Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να φτιάξω έναν νέο εαυτό, τελείως διαφορετικό από αυτόν που ήμουν μέχρι τότε.

Μετά από δύο χρόνια άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής στο Μικρό Πολυτεχνείο με τίτλο «Δημιουργική Αφήγηση» και εισηγήτρια-συντονίστρια την Κρυσταλία Πατούλη. Αυτή ήταν η αφετηρία…

Η συνέχεια ήταν σε δύο επίπεδα. Στο ένα συνέχισα να παρακολουθώ το δεύτερο και τρίτο κύκλο του σεμιναρίου της Κρυσταλίας, στο άλλο άρχισα να παρακολουθώ ένα σεμινάριο με τίτλο «Λογοτεχνικό Project» και εισηγητή-συντονιστή τον Λένο Χρηστίδη. Εκεί πλέον άρχισε να μου μπαίνει στη ζωή μου και η συγγραφή.

2. Το “Άσπρα Γάντια” είναι το πρώτο σας βιβλίο, είχατε προσπαθήσει και στο παρελθόν να γράψετε ή είναι η πρώτη σας απόπειρα; Ένας συγγραφέας θεωρείτε, ότι γράφει για το κοινό του, για τον εαυτό του ή και για τους δύο; Είναι μια λύτρωση για τον λογοτέχνη η συγγραφική διαδικασία;

Το βιβλίο “Άσπρα Γάντια” είναι το πρώτο μου βιβλίο. Και ναι, αυτή ήταν και η πρώτη μου προσπάθεια και απόπειρα ως συγγραφέας.

Τώρα, εγώ ξεκίνησα να γράφω γιατί ήθελα να γράψω κάτι, γιατί ένιωθα ότι αλλιώς δεν θα ήμουν καλά. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Όταν δεν γράφω, δεν νοιώθω καλά. Είναι σαν να μου λείπει κάτι, σαν να έχω ένα είδος στερητικού συνδρόμου. Αυτό το αίσθημα έλλειψης, εξαφανίζεται αμέσως μόλις κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και αρχίζω να γράφω. Οπότε, για εμένα η συγγραφική διαδικασία είναι μία διαδικασία λύτρωσης.

Από την στιγμή που εκδόθηκε το βιβλίο «Άσπρα Γάντια», διάφοροι, γνωστοί και άγνωστοι, έχουν αρχίσει να με ρωτούν πότε θα βγει το επόμενο βιβλίο. Τώρα πια κάθομαι και γράφω, όχι μόνο για εμένα, αλλά και για όλους αυτούς που περιμένουν το επόμενο βιβλίο μου.

3. Πώς ξεκίνησε η ιδέα του “Άσπρα Γάντια”;

Ήταν Οκτώβριος του 2011 όταν πρωτοεμφανίστηκε στο μυαλό μου η ιδέα να γράψω ένα διήγημα. Στο διήγημα αυτό ήθελα να μιλήσω για τον τρόπο που οι πράξεις του παρελθόντος διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον μας. Αλλά και για το ότι εμείς ήμαστε αυτοί που επιλέγουμε πως θα ζήσουμε, εμείς θέτουμε τους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Επομένως εμείς (και μόνο εμείς) ήμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας.

Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησα να γράφω τα «Άσπρα Γάντια». Τότε βέβαια δεν ήξερα ακόμα καν τον τίτλο. Ήμουν σίγουρος όμως ότι ήθελα να γράψω ένα διήγημα για έναν ανεύθυνο άνδρα, τον Μάικ Ζάκρος, ο οποίος έφυγε από την πόλη που ζούσε, έφυγε και από τη χώρα του, για να μην αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του. Με αυτή του την κίνηση προσπάθησε να αποφύγει το παρελθόν του.

4. Γιατί αστυνομικό μυθιστόρημα και όχι κάποιο άλλο είδος;

Η επιλογή αυτή δεν έγινε συνειδητά. Δεν είχα αποφασίσει τι θα γράψω. Βασικά, δεν είχα ιδέα τι θα γράψω, απλά είχα βρει απλά την κεντρική ιδέα.

Κατά τη διαδικασία της συγγραφής όμως κατάλαβα ότι το βιβλίο θα είναι αστυνομικό.

Σε αυτή την φάση φαντάζομαι ότι δούλεψε καλά το υποσυνείδητό μου. Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι τα αστυνομικά μυθιστορήματα.

5. Στο βιβλίο ο κεντρικός ήρωας, ο Μάικ, πέρασε μέσα από πολλές κακοτοπιές στα νεανικά του χρόνια και προσπάθησε να ξεφύγει από το σκοτεινό του παρελθόν. Πιστεύετε ότι είναι εύκολο για κάποιον να αφήσει πίσω του άσχημες καταστάσεις και να ζήσει μια νέα ζωή ή το παρελθόν μας κυνηγάει για πάντα;

Το παρελθόν μας κυνηγάει, όσο το αφήνουμε εμείς να μας κυνηγάει και δεν το αντιμετωπίζουμε. Όταν αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε, να αναγνωρίσουμε τις επιλογές μας και να αποδεχτούμε τα λάθη μας, τότε θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα. Και όταν πλέον αναλάβουμε και την ευθύνη των πράξεών μας, τότε θα έχουμε προχωρήσει μπροστά.

Επομένως, πρέπει να αποδεχτούμε το παρελθόν μας, όποιο και αν είναι αυτό, και να καταλάβουμε ότι αυτό μας έχει κάνει αυτούς που είμαστε σήμερα, αυτό μας έχει φέρει στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα.

6. Η υπόθεση του “Άσπρα γάντια” εξελίσσεται στη σύγχρονη Ελλάδα. Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη εποχή;

Από την μία, ήταν αρκετά εύκολο για εμένα να γράψω για την Ελλάδα που γνωρίζω καλά. Από την άλλη, με έναν πλάγιο τρόπο, ήθελα να ακουμπήσω, έστω και λίγο, το θέμα της κρίσης και των δυσκολιών που περνάμε όσοι ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

7. Με ποιον ήρωα του βιβλίου σας θα λέγατε ότι ταυτίζεστε περισσότερο;

Ακριβώς επειδή πέρασα μία δύσκολη φάση στη ζωή μου και έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω με αυτή, όπως και να επιλέξω ποιο δρόμο θα ακολουθήσω στο μέλλον, νομίζω ότι λόγω της δυσκολίας για την επιλογή της ορθής απόφασης, ταυτίζομαι περισσότερο με τον πρωταγωνιστή, τον Μάικ Ζάκρος.

8. Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα του βιβλίου;

Θεωρώ ότι το βιβλίο «Άσπρα Γάντια» έχει περισσότερα από ένα ηθικά διδάγματα. Προτιμώ όμως να μην μιλήσω εγώ για αυτά και να τα αναλογιστούν οι αναγνώστες μόνοι τους.

9. Είναι εύκολο για κάποιον να ακολουθήσει το όνειρό του και να ασχοληθεί με τη συγγραφή και τη λογοτεχνία;

Η άποψή μου σε αυτό το θέμα είναι καθαρά υποκειμενική. Εγώ έγραψα ένα βιβλίο, το έδωσα να το διαβάσει μία πολύ καλή μου φίλη, η Μανίνα Ζουμπουλάκη, η οποία το διάβασε μέσα στο τρένο που πήγαινε προς την Καβάλα. Της άρεσε και μου είπε να κάνω διάφορες διορθώσεις. Όταν πλέον ολοκλήρωσα τις αλλαγές, η Μανίνα γνώριζε ότι οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος έψαχναν για διάφορα βιβλία να εκδώσουν, ανάμεσά τους και αστυνομικά. Έτσι το έστειλα στον εκδοτικό οίκο, τους άρεσε, συμφωνήσαμε και προχώρησαν στην έκδοση του βιβλίου «Άσπρα Γάντια».

Επομένως, εγώ θα πω ότι είναι εύκολο για κάποιον να ακολουθήσει το όνειρό του και να ασχοληθεί με την συγγραφή, αρκεί να μην περιμένει ότι θα ζήσει από αυτή του την ενασχόληση. Το εύχομαι σε κάθε συγγραφέα αυτό, συμπεριλαμβανομένου και εμού, αλλά, στην Ελλάδα της κρίσης, αυτό είναι αρκετά δύσκολο. Κυρίως, επειδή οι Έλληνες δεν διαβάζουν πολλά βιβλία μέσα στη διάρκεια ενός έτους.

10. Ποια είναι η θέση του βιβλίου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα; Πρόκειται για αναγκαιότητα ή για πολυτέλεια;

Δυστυχώς, στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης, κάποιος θα περίμενε ότι το βιβλίο θα ήταν αναγκαιότητα. Αλλά η πραγματικότητα μας διαψεύδει τελικά και καθιστά το βιβλίο πολυτέλεια.

Ο κλάδος του βιβλίου, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει συρρικνωθεί, αντί να έχει αναπτυχθεί όπως του αρμόζει, καθώς το βιβλίο είναι ένα σχετικά φτηνό μέσο για να περάσει κάποιος μερικές ώρες ευχάριστα, ή ακόμα και να προβληματιστεί. Το κύριο πρόβλημα όμως στην Ελλάδα είναι ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων και, ειδικά των νέων ανθρώπων, δεν διαβάζει βιβλία.

11. Βρίσκετε ότι ο σύγχρονος Έλληνας παράγει ακόμα πολιτισμό; Και αν ναι σε ποιους τομείς το εντοπίζετε αυτό; (λογοτεχνία, θέατρο, μουσική, ποίηση, γλυπτική κτλ)

Ναι, ο σύγχρονος Έλληνας παράγει ακόμα πολιτισμό. Και μάλιστα, η κρίση ώθησε, έδωσε την δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους να βρουν τον καλλιτέχνη που κρύβει ο καθένας μας βαθιά μέσα του και να τον εξωτερικεύσει.

12. Από την επαγγελματική σας πείρα με τον Τουρισμό, πιστεύετε ότι η ελληνική τουριστική βιομηχανία είναι σε καλό επίπεδο εν μέσω κρίσης ή υπάρχουν πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να βελτιωθούν;

Δύσκολο ερώτημα. Καταρχήν πρέπει να σας πω ότι ένα τέτοιο θέμα δεν αναλύεται μόνο σε ορισμένες γραμμές. Επειδή μέχρι και σήμερα βρίσκομαι μέσα στον κλάδο του τουρισμού ως επαγγελματίας και εκπαιδευτής, έχω μία πολύ καλή και εμπεριστατωμένη άποψη για το θέμα αυτό.

Με λίγα λόγια θα σας πω ότι η απάντηση είναι όχι. Δεν είναι σε καλό επίπεδο. Μπορεί η τουριστική βιομηχανία της χώρας μας να βρίσκεται σε ένα σχετικά καλό επίπεδο παροχής υπηρεσιών, αλλά θα μπορούσε να βρίσκεται σε ανώτερη κλίμακα και να ανταγωνίζεται μεγάλες τουριστικές βιομηχανίες του εξωτερικού. Και, αντί να πραγματοποιεί άλματα ανόδου, κινείται στο ρελαντί και, ορισμένα τρομοκρατικά γεγονότα που συμβαίνουν σε χώρες του εξωτερικού (Αίγυπτος, Συρία, Τουρκία), βοηθούν εμμέσως τη χώρα μας και σπρώχνουν σε ανάπτυξη τον τουρισμό.

Από την άλλη, για να μην τα ισοπεδώνουμε και όλα, η βιομηχανία του τουρισμού είναι ο κύριος αιμοδότης της οικονομίας της Ελλάδας, κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Επίσης θα ήθελα να αναφέρω ότι η σωστή τουριστική εκπαίδευση προάγει τον τουρισμό και δημιουργεί υψηλά στάνταρ υπηρεσιών. Αυτό όμως, στην Ελλάδα της κρίσης, δεν συμβαίνει. Ή, για την ακρίβεια, συμβαίνει, σε ελάχιστες σχολές τουριστικής εκπαίδευσης.

Όπως ο κάθε επαγγελματίας είναι ο καθρέφτης της επιχείρησης που απασχολείται, έτσι και ο κάθε σπουδαστής είναι ο καθρέφτης της σχολής στην οποία φοιτά. Αυτό είναι για εμένα σημείο αναφοράς και πρέπει να το κατανοήσουν πολύ καλά οι υπεύθυνοι της κάθε σχολής, δημόσιας ή ιδιωτικής. Ο σπουδαστής θα πρέπει, μετά την αποφοίτησή του, να έχει μία συνολική και σαφή γνώση του αντικειμένου, η οποία θα οφείλεται στην κατάρτιση και εξειδίκευση που του προσέφερε η σχολή του.

Και επειδή όπως λέμε, «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι», θα πρόσθετα ότι, κατά καιρούς, στο «τι-μόνι» των δημοσίων τουριστικών σχολών μας βρίσκονται ευκαιριακοί άνθρωποι, που προέρχονται από χώρους που καμία σχέση δεν έχουν με τον τουρισμό. Και όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που υπάρχουν αξιόλογα στελέχη, γνώστες της τουριστικής εκπαίδευσης, τόσο της χώρας μας, όσο και των αντίστοιχων σχολών του εξωτερικού.

Το βιβλίο του Πέτρου Γαλιατσάτου "Άσπρα Γάντια" κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος!

*/